همه ي زندگيم توي دوراهي ها گم بودم. اولش از همان شب باراني شروع شد: آمدن يا نيامدن؟ شرط نخست اين حكومت خصمانه زبان بسته بودني مرگبار است. ميدانم. ديگر چه فرقي ميكند كدامين راه؟ كدامين پايان؟ و حالا سالهاست كه توي سردر گمي دردناك بودن دور خودم مي پيچم: ماندن يا نماندن؟؟؟

شايد قرار بود ماه از لابلاي پرتوهاي ناهمگونش روي صورت دختر تبداري بتابد و همه ي ستاره هاي خوش اقبال را بشارت دهد به پيدايش قرباني بي پشت و پناه پر افاده اي كه هميشه فكر ميكند مي تواند دستهاي زمين را بگيرد و با خود ببرد تا ته ته اين روزها. تا زمان زايش نخستين نقطه، نخستين حرف...

و تا سري كه سرك مي كشيد از پشت آن همه تنه ي نازك به صف كشيده با پوستهاي كلفت سبز و شاخه هاي آرام سر به زير...

- بيا، مال تو

و شانه هاي نازك بيمارم مال زمين شد. فرو مانده زير دين تكه اي پم پم. فكر ميكنم هزار و هشتصد سال پيش بود و پارچه ي سه رنگ محزوني داشت توي دست حيراني باد خودش را به اين سو و آن سو مي زد. چيزي قلبم را تكان داد. حرفي، حسي، حركتي... و دويدن، دوباره پناهم داد توي آغوش هميشه آشتي فرارهاي مصنوعي...

"........................  Iceهمه گلبرگهاي گل مشعل خودكشي كرده بودند و ................"

با ناهنجاري ناخوشايند نگاه مرد فروشنده، ناخنهاي كوچك و كشيده ام را بلعيد. لبهايم را گاز گرفتم پشت پيچ كوچه هاي بلوغ و بزرگي. سرم را كه برگرداندم هزار و هشتصد سال گذشته بود و من روي تخت خواب صورتي غمگيني به دختر تبدار كوچكي شير ميدادم. شيري كه بوي پم پم و خون مي داد. سرم را بالا گرفتم كه اشك برگردد توي كاسه ي چشمم...

آه ، بله ، بله، سر انجام ماه كار خودش را كرده بود...

    □         □         □

دردكمر در صبح سرد يك زمستان ِ

دختر شبيه من و سرخيهاي پنهان ِ

شايد، نه حتما او فقط ده سال در رويا

حالا خودش را توي بند سرد زندان ِ

هر روز تا آخر همينجوري... پر از ترس و

هي پشت سر، هي پشت سر اندوه- باران ِ

چشم سياه سر به آبش كه همينها را

مي خواست... دارد مي برد تا، تا بيابان ِ

مرگ تمام بچه گي هايي كه... اصلا بود؟

حالا مگر فرقي؟ ... و تلخيهاي پايان ِ

اصلا به ماچه؟ روسري خاكستري  يا سبز...

دستان پوشيده و موهاي فراوان ِ ↓

رنگ شبي كه ول شده اينجا همينجوري

دور و بر اين دختر غمگين حيران ِ

تازه دچار كوچه بودم كه يهو اينجا

درد كمر و قصه ي قصري كه ويران ِ

يك خنده ي تلخ كذايي، سيلي سختي

" به به! مبارك..." من خودم را سخت گريان ِ

درد عروسك بودن و ده سال بي صحبت

حالا مرا اينجا كنار اين جسد خانه

دارند منرا پونه ي دم كرده و  نعنا

من، دختري را كه فقط امسال آبان ِ

انگار دارم مي شوم... يك دختربالغ؟؟؟

نه، نه، دلم ميخواهد اينجاها و فنجان ِ

اين فال بي مقدار تقدير خودم را له...

توي حياط خانه ي خيسي كه مهمان ِ

دارند يك گله، و من بايد..."تو خانومي"

يك چايي تازه و اندوه هزاران ِ

صد سال چايي بردن و درد كمر باهم

ده دسته ده تايي غريبي هاي مامان ِ

يك دخترك مثل خودم در كوچه هاي باد

من را صدا ..."چايي!..." و موهاي مرا شانه...

**براي شنيدن اين شعر اینجا را كليك كنيد